ยามที่เราไม่รู้ตัว เราไม่รู้ตัวจริงๆ ถึงใครจะบอกจะเตือนยังไงเราก็ไม่รู้ตัว อ่านหนังสือธรรมะหรือฟังเทศน์พอให้รู้สึกดีกับตัวเอง เราก็ยังคงไม่รู้ ไม่เห็น ไม่ได้ยิน รู้สึกตัวไม่ใช่เรื่องง่าย ต้องอาศัยความกล้าในการมอง ความจริงใจ และการเปิดรับอย่างละเอียดลออ รู้ตัวแต่ละทีก็เจ็บและน่าอายไม่ใช่เล่น แถมจะรู้ก็รู้ได้ด้วยใจที่เปราะบางของตนเองเท่านั้น ไม่มีทางที่ใครจะทำให้กันได้