ครั้งแรกที่อ่านเจอชื่อ คอร์ส “ศิโรราบ” อืม..ม ชื่อเท่ดีจัง อ่านแล้วเหมือนต้องมนต์สะกด ชวนให้มาค้นคว้า อยากเข้ามาทำความรู้จักกับ “ศิโรราบ” ที่บ้านตีโลปะ เอ..แล้วศิโรราบต่ออะไรล่ะ ต่อกิเลส ต่อตนเองหรือต่ออะไรกันเนี่ย พอมาถึง อาจารย์ตั้มให้นั่งภาวนา แอบกรี๊ดในใจ อะไรเนี่ย ไม่อยากนั่งสมาธินะ อยากมาให้สอนนะ นั่งเนี่ยนั่งที่บ้านเองเป็นอยู่แล้ว แล้วทำไมยังไม่สอนอะไรอีกเนี่ย เสร็จแล้วก็พูดอะไรไม่รู้....โอยฟังไม่รู้เรื่อง หรือว่าเราจะกลับดี เอ!ขอเงินคืนได้มั๊ย (งก..ก) หลังจากเสียงต่างๆระเบิดตูมตามอยู่ในใจ จนคำว่า ศิโรราบก็ผุดพรายขึ้นมา ธรรมะที่อาจารย์ตั้มสอนก็ไหลเข้ามาสู่ใจ คล้ายๆคลื่นต่างๆภายในตนเองได้ถูกปรับจูนจนพร้อมที่เปิดใจรับสิ่งใหม่ๆโดยไม่ตัดสิน ไม่พิพากษา ไม่เปรียบเทียบ ค่อยๆเรียนรู้

ณ วินาทีนั้นกลับพบกับความรู้สึกอ่อนโยน ละมุนละไม ขณะภาวนา ดื่มด่ำและรู้สึกเป็นหนึ่งเดียวกับสิ่งแวดล้อม สัมผัสถึงความผ่อนคลาย เบาสบาย และได้ลอง “ศิโรราบ” กับสภาวะอารมณ์ต่างๆของตนเอง ยอบรับตัวตนของเรา ความโกรธ ความทุกข์ ความเศร้า ยอมรับโดย ไม่ดึง ไม่ผลัก ไม่รัก ไม่เกลียด แล้วกลับได้พบความจริงที่ว่า สภาวะเหล่านี้ล้วนเป็นกัลยาณมิตรของเรา เมื่อก่อนไม่ชอบหน้ากันเท่าไหร่ มาวันนี้ลองญาติดีและยอมรับเขาเหล่านี้ให้มามีพื้นที่วิ่งเล่นในตัวเรา ต้อนรับเขาด้วยหัวใจแห่งมิตรแล้วไซร้ ตัวเราเองกลับพบความงดงามในจิตใจ เอื้อให้เกิดการเติบโตและพัฒนาจากการ “ศิโรราบ” และ ความสิ้นหวังอันงดงามนี้ ขอบคุณบ้าน ตีโลปะ อาจารย์ตั้ม และอาจารย์ณัฐฬสที่เกื้อกูลให้เกิดคอร์สแห่งการพัฒนาจิตครั้งนี้ 

บี..new yogi
27 มี.ค. 2553