การขออโหสิกรรมไม่ใช่การบีบคอให้คนอื่นให้อภัยเรา "ให้อภัยฉันเดียวนี้นะ ไม่รู้ล่ะว่าฉันทำผิดหรือเปล่า แต่เธอต้องพร้อมให้อภัยสิ เพราะฉะนั้นฉันขออโหสิกรรม" จะขออโหสิกรรม ผู้ขอต้องมีจิตใจที่สำนึกถึงสิ่งที่ได้ทำลงไป จิตใจที่อ่อนโยนในการขอโทษต่อใจตัวเองที่เคยหยาบกระด้างและมองข้ามหลายสิ่งหลายอย่างไป การขออโหสิกรรมเป็นการขอร้องไม่ใช่การเรียกร้อง ที่กระบวนการของการขอสำคัญยิ่งกว่าผลว่าเราจะได้รับอโหสิกรรมหรือไม่ และแม้ได้รับอโหสิกรรมแล้ว ความสำนึกและตระหนักรู้นั้นก็ไม่เคยเลือนหายไปจากใจอันละเอียดอ่อนของผู้ขอเลย

"It's a place to die and be born, equally, at the same time, it's simply our raw and rugged nature, the ground where we constantly puke and fall down, constantly make a mess.  We are constantly dying, we are constantly giving birth.  We are eating in the charnel ground, sitting in it, sleeping on it, having nightmares on it... Yet it does not try to hide its truth about reality. There are corpses lying all over the place loose arms, loose hands, loose internal organs, and flowing hairs all over the place, jackals and vultures are roaming about, each one devising its own scheme for getting the best piece of flesh." Chogyam Trungpa

สุขสันต์ทุกข์สันต์ว้นปีใหม่ 

สำหรับเพื่อนๆที่แวะเวียนมาเยี่ยมเยียนที่บ้านตีโลปะ เช่นในโอกาส "ชีวิตคือความรุนแรง" หรือ "เมล็ดพันธุ์ภาวนา" ที่จะมาถึงเร็วๆนี้ และอยากหนีบอะไรมาฝาก ขอแนะนำสิ่งต่างๆต่อไปนี้: ต้นไม้ที่รอการแยกเหล่าแยกกอ (โดยเฉพาะไม้ใบและไม้แขวน) ดินดีแถวบ้าน ฟาง ขี้ไก่ หินหรืออิฐจัดสวน เศษใบไม้แห้ง ปลา (หางนกยูง ปลาทอง) และวัสดุอุปกรณ์สำหรับจัดสวนที่มีเหลือใช้แบบไม่ต้องซื้อหาทุกชนิด